Rozdział 5

                  Była to jedna z bardziej specyficznych postaci.  Miał zwykłą bluzę i jeansy, ale twarz dość niejasną. A dokładniej była ciemna, czarna jakby maska, ale tak naprawdę jego twarz była czarna. Nie, nie, nie... Nie miał czarnej twarzy, była ukryta w głębi kapturka, który dokładnie ją zakrywał. Jego oczy błyszczały krwawą poświatą, tak samo uśmiech przeważnie ułożony w smutny wyraz. Badawczo mu się przyglądałam. Chyba poczuł się niezręcznie, może nawet bardzo. 
- Eee... Mam coś na twarzy? - spytał spokojnie, ja gwałtownie się cofnęłam. 
- Czy to podchwytliwe pytanie?!
- Nie, nie wszytko jest dobrze.
- Może chciałabyś spędzić jutrzejszy dzień ze mną? - Nie mogłam mu odpowiedzieć, bo kichnęłam. Akurat wtedy, nastała cisza pośród całej tej gromady. Patrzyli na mnie rozbawieni.
-  No co tylko kichnęłam!
- Kichasz jak kot. - palną Jeff
- Kichasz jak kot eneneneenneenenenen - bełkotałam pod nosem i zsunęłam się na podłogę z sofy.
- No i co ty robisz?- ciągnął
- Idę spać, źle się czuję.
- Go to sleep- wyszczerzył się od ucha do ucha. Ja zmarszczyłam oczy i pokiwałam przecząco głową.
- Hoody, ja nie czuje się zbyt dobrze...
- Właśnie widzę, choć na chwilę do mojego pokoju, dobrze? - popatrzyłam na niego z ukosa - Haha spokojnie, nie jestem Jeff'em.
- Przekonałeś mnie. - powoli poszliśmy do pokoju o ładnym, brązowym kolorze.
- Wejdź proszę - wpuścił mnie i zamknął drzwi. Znalazłam się w bardzo przytulnym miejscu. Było tu czysto i jasno. Hoody miał dużo książek i pistoletów.
- Co kto lubi. - wzruszyłam ramionami
- Usiądź proszę, mam tu coś, co bardzo szybko postawi Cię na nogi. - mówiąc to wyciągnął z pod łóżka pokaźną apteczkę.
- Po co Ci taka duża, masz tam całe wyposażenie karetki? - uśmiechnęłam się
- Bardzo często muszę opatrywać Masky'ego kiedy wracamy z jakiejś misji. Praktycznie, to opatruję każdego. Ale wolałbym, żebyśmy niezbyt często tak się spotykali.
- Nie rozumiem...
- Jeśli już muszę komuś pomóc, to ten ktoś przychodzi z bardzo ciężkimi ranami.
- Kto był ostatnim pechowcem?
- Ostatnio padło na Jeffa, a kilka dni wcześniej, byłaś ty.
- Naprawdę?!
- Tak, masz bardzo poranione plecy, prawda?
- Zgadza się, w takim razie bardzo dziękuję!
- Ooo... Emm... N-nie musisz!
- Bardzo dziękuję...
- Alice...
- Dzię- ku-ję! - zawołałam radośnie
- Oj już dobrze - zrobiło mu się głupi - A tak właściwie, to jak to się stało?
- Ja... Ja nie wiem... - nagle spoważniałam, zrobiło mi się jakoś dziwnie.
- Nie wiedziałem, wybacz.
- Nie masz za co.
- Przepraszam
- Ok...
- Przepraszam.
- Hoody!
- Przepraszam!
- HOODY! - śmiałam się - już rozumiem!
Przed wyjściem z jego pokoju, podał jakieś tabletki, kazał wypić i od razu iść spać. Podziękowałam tylko raz i od razu padłam do swojego łóżka. Rano obudziłam się wypoczęta i pełna sił. Nie widziałam co mi podał, ale czułam się super. Po przebraniu się, usłyszałam pukanie. Hoody powiedział mi przez drzwi, że będzie czekał na mnie za domem. I tak zrobiłem, zabrałam się szybko i wyszłam.
Czekał na mnie z tym samym smutnym wyrazem twarzy.
- Hej, cieszę się, że cię widzę. - zaczął.
- On się cieszy... - zrobiłam głupawą minę
- O-ooo emmm... Może tego nie widać, ale serio się cieszę.
- Rozumiem, co chcesz robić?
- Pewnie tu zostaniesz.
- Hmm... Pewnie...
- Więc, chyba trzeba nauczyć cię walczyć. Z nami znajdziesz się w wilu eee... Nietypowych sytuacjach i nie zawsze, będzie mógł Cię ktoś obronić.
- Super, dzięki!
Hoody pokazał kopnięcia, uniki, bloki i ataki. Zeszło nam trochę, ale to nie było męczące. Ten trening, był dla mnie raczej przypomnieniem. Z jakiegoś powody potrafiłam te ruchy. Okazało się, że nie jestem taka beznadziejna jak myśli Clockwork.
- Wow - sapnął Hoody i oparł się o kolana - chyba naprawdę jesteś Shadow...
- Kto to jest Shadow?! - postanowiłam nie poruszać tego tematu, tylko się uśmiechnęłam. Moim ulubionym ruchem, był cios z łokcia w brzuch w momencie, gdy przeciwnik trzyma cię od tyłu.
- No dobra, zobaczymy czy faktycznie jesteś taka sprytna. - i pobiegł w stronę lasu. Zobaczyłam jak wspina się na jedno z drzew i jak jakaś kangur skacze z gałęzi na gałąź.
- Co ty robisz! - zawołałam podekscytowana i złapałam się za głowę. - Złap mnie! - zawołał oddalając się
Chciałam wdrapać się na drzewo, ale cały czas spadałam, postanowiłam gonić go z ziemi. Zaszyłam się bardzo głęboko, ale nikogo nie znalazłam.
- Ok, Hoody!!! Wygrałeś!!! Pokaż mi się!!! HALO!!! HOODY!!! HALO!!! GDZIE JESTEŚ?! - wolałam go, ale na darmo. Spacerowałam spokojnie i dokładnie przyglądałam się koronom drzew. Wiał miły ciepły wiatr, zaciągałam się świeżym powietrzem, ptaki śpiewały, a słońce miło przygrzewało. Odwróciłam się dopiero, gdy za moimi plecami głośno pękła gałąź. Zadowolona odwróciłam się w stronę dźwięku, licząc, że Hoody odpuścił berka na drzewach.
W moją stronę rozpędzone biegło wielkie, białe monstrum. Nogi i ręce miał dziwnie powyginane na boki jak u małpy, dzięki czemu biegł z zawrotną prędkością. Kosciste, nagie ciało wielkimi susami zbliżało się do mnie.
- He... He... - zaśmiałam się słabo, nadal stałam w miejscu, postać nie zwalniała. Wyszczerzyła ostre, białe zęby i wydała z siebie ryk lub syk. Dostrzegłam długie szpony na zakrwawionych  dłoniach. Czarna oczy wprost mówiły mi: ZABIJĘ CIĘ.
- O fuck... - zapiszczałam i jak poparzona zerwałam się do ucieczki, popiskiwałam i klęłam pod nosem co jakiś czas. Kiedy brakowało mi sił lub chciałam się obrócić i sprawdzić gdzie jest on dosłownie siedział mi na karku. Oddychałam bardzo szybko i jeszcze szybciej przebierałam nogami. Przed sobą ujrzałam strumyk, starałam się wsakakiwać na kamienie i jakoś się udało, potwór jednym susem przeskoczył wodę co sprawiło, że z piskiem i z wymachem rąk skręciłam w lewo.
- Iiiiiiiiii - panikowałam, czując na sobie oddech potwora - c-co robić?! - dyszałam.
Znów napotkałam przeszkodę na swojej drodze, to był mały pagurek, był bardzo stromy, więc szybko się zsunęłam i przyległam do zbocza. Ze strachu zatkałam sobie usta dłońmi.
Liczyłam, że zgubiłam potwora. Serce mi się uspokoiło, a głowę oparłam o  piach. - - Wdech i wydech. Wdech i wydech. Spokojnie... Znajdę Hoody'iego i on mi pomoże. Spokojnie. Spokojnie.
- Spokojnie!!!! Aaaaaaaa!!!! - piszczałam jak głupia i zerwałam się na równe nogi, gdy stwór przeskoczył nade mną, odwrócił się, spędzając mnie w kozi róg. - Iiiiidź sobie!!!!
Wyskoczyłam z gąszczu na małą ścieżkę, było mi łatwiej biec. On zrobił to samo i był coraz bliżej i bliżej. Sięgał po mnie bladymi szponami.
- Nieee!!!! - darłam się dość i panikowałam. Biegnąc złapałam kij i udało mi się w niego walnąć. Gość syknął i oparł się o drzewo, pocierał bolące miejsce.
- Uhu!!! - krzyknęłam z radości i podskiczyłam w biegu. Nie przerwałam biec dopóki potwór nie zniknął mi z oczu. Spanikowana rozglądałam się czy wokół mnie tego czegoś nie ma. Chciałam wołać o pomoc, ale mogłam zostać dorwana. Zza zakrętu na tej samej drodze dostrzegłam czyjąś wyprostowaną sylwetkę. Zaczęłam biec w ta stronę. W końcu ujrzałam kto to.
- TOBY!!! TOBY!!! - biegłam jak oszalała w jego stronę. On nagle się zatrzymały i też zaczął biec w moją stronę.
Złapał mnie w biegu w tali a ja oparł się o jego klatkę piersiową i spuściłam głowę. Dyszałam przenikiwie, nie mogłam złapać oddechu. Trochę się usokoiłam w jego objęciach. Uniosłam głowę, chłopak zsunął chustkę i gogle i patrzył na mnie badawczo.
-  Toby!! Szybko musimy stąd iść! Szybko!!! - krzyczałam przestraszona - Musimy się ukryć!!! - pociągnęłam go za rękę, do dużego drzew . Schowaliśmy się za nim.
Nieco się uspokoiłam, zamknęłam oczy, oparłam się o drzewo i próbowałam się uspokoić. Nagle poczułam oddech, bardzo ciepły oddech przy swojej twarzy. Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam twarz Toby'jego tuż nad swoją. Jedną rękę miał tuż nad moją głową i opierał się na niej, drugą sięgnął do mojej twarzy. Przejechał mi palcami po policzku i odchylił  delikatnie i powoli moją brodę. Lekko przycisnął mnie swoim ciałem. Przybliżył się do moich ust i bacznie mnie obserwował. Policzki i reszta ciała momentalnie stały się gorące.
Dosłownie mnie zamurowało, dostałam ZNÓW palpitacji serca. Nie mogłam zareagować, bo... No cóż dosłownie zmarłam.
Był coraz bliżej, miał mnie...
- TO ON!!!! - krzyknęłam, gdyż kątem oka dostrzegłam białego potwora i wyrwałam się Toby'iemu ze strachu. - ZNALAZŁ MNIE!!! TOBY!!! - chwyciłam pierwszy lepszy kij, stanęłam w pozycji obronnej, gotowa walnąć stwora. Przede mną pojawił się brunet, dotknął mojej ręki i kazał zostawić kij.
- Co?!
- Spokojnie - zaczął aksamitnym głosem - Rake to Alice, mieszka z nami jest naszą przyjaciółką, nie możesz jej nigdy zabić, bo ja cię zabiję. - stwór krzywo popatrzył na mnie, machnął łapą i uciekł.
Toby dalej stał tyłem, zaśmił się i potargał sobie włosy. Odwrócił się do mnie i szybko się zbliżył. Wziął ręce do tyłu i z wielkim uśmiechem popatrzył na mnie.
- Co się mówi.
- D-dziękuję. - powiedziałam cicho, zrobiłam się cała czarwona na myśl co prawie się przed chwilą stało.
- Rake wracaj!!!! - pomyślałam, gdy Toby zaczął mi się przyglądać
- Nic ci nie j... - pytał z troską i wyciągał w moją stronę rękę... Nie dokończył, bo znów usłyszałam trzask gałęzi, tym razem z góry.
Na Toby'iego spadł Hoody...
- Alice!!! On cię gonił!!! - dyszał głośno - zgubiłaś się! Szukałem cię!!! I jak znalazłem to gałąź pękła!!!! Spadłem!!!!
- Wiem, że spadłeś!!! - zrobiłem zszokowaną minę i położyłam rękę na głowie.
- He?
- Zgniotłeś Toby'iego!!!
- Co?!
- Wstań z ziemi!!! - wstał i popatrzył na nieprzytomnego.
- O matka...
- Oooo nie jest dobrze... - Hoody zarzucił sobie, go na plecy i po chwili, byliśmy pod domem. Położył mi go na kolana, a sam pobiegł po Masky'iego.
- Co jest? - spytał spokojnie
- Chyba go tak trochę zabiliśmy...- mruknęłam
- Co?! - zawołał zadowolony i kucnął przy nim, mierzył puls. Nagle posmutniał.
-  On żyje... Zawołajcie mnie jak serio umrze - i poszedł
- A-Ale! WTF?!
- L-luzik on go troszkę nie lubi... Z resztą sama zobaczysz. To może wnieśmy go... - Nie dokończył, bo chłopak zaczął się krzywić i otworzył oczy. Szybko się nad nim nachyliłam.
- Toby! Jak się czujesz?! - położyłam mu swoją dłoń na czole pytając czule.
- Ymm... - uśmiechnął się pogodnie - mógłbym budzić się tak codziennie.
- Nic mu nie jest... - mruknęłam do Hoody'iego
- Właśnie widzę - dodał tym samym obojętnym tonem - Taaaa... Chodźmy zjeść sernik... O ile Masky nam coś zostawił.
Wstaliśmy i zostawiliśmy Toby'iego na ziemi.
- Emmm Alice? Możesz tu wrócić? Aaaalice?
Sernik poprawił nam humor, pogadałem jeszcze z Hoodym. Obiecał, że nauczy mnie wspinać się na drzewa. Idąc do swojego pokoju, przed snem zauważyłam że, na drzwiach wisiał cyrkowy plakat. Odczepiłam go i ledwo co zdążyłam przyczytać treść, poczułam silne uderzenie w tył głowy.

--------------------------------------------------------------

No tak, więc napisałam i nie wiem co wyszło xd chyba łatwo się domyślić z kim będzie kolojny dzień hmm?? Jak akcja z Toby'm? ^^
Także sorki za błędy i
Pozdrawiam Ola ❤